Dakrenovatie in Ouderkerk door een dakdekker: drie buurten, drie beginvragen

Wat hier in Ouderkerk aan de Amstel speelt

In het historische dorpshart rond de Kerkstraat en de Dorpsstraat en langs de Amstelzijde is de eerste vraag wat er mag. Dat gebied wordt beschreven als beschermd dorpsgezicht met pannendaken, schoorstenen en loodwerk onder monumentenregels, en het dakvlak is het grootste zichtbare oppervlak van een pand in een straatwand. Wij maken daar dus geen materiaalkeuze voordat duidelijk is wat er is toegestaan. Wat dat in uw geval is, weten wij niet voor u; vraag het na bij de gemeente. Wat wij doen, is uitwerken wat er ligt, wat er zou komen en welke uitvoeringen technisch gelijkwaardig zijn, en er tijd voor inruimen in de planning, want zo’n traject kost weken die u vooraf moet meerekenen.

In Sluisvaart, aangelegd in het midden van de jaren zeventig in de voormalige veenderij De Nieuwe Bullewijk, is de eerste vraag of het al zover is. Daar liggen daken van ruim een halve eeuw. De pannen gaan doorgaans nog lang mee; de laag onder de pannen en de bevestiging aan de randen meestal niet. Is dat het geval, dan is dit precies het moment waarop een renovatie loont, omdat u het dakvlak dan in één keer aanpakt en tegelijk kunt isoleren van buitenaf. Is het dakvlak nog goed, dan is een gerichte ronde langs de randen, de vorsten, de doorvoeren en de goot goedkoper, en dat zeggen wij ook als u om een renovatieofferte vraagt.

In Benning uit 1996 is de eerste vraag hoe het pand staat. De grond is er gezakt op slappe ondergrond, en de gemeente voerde er groot onderhoud uit aan riolering en openbare ruimte. Een renovatie is daar het moment om de gevolgen daarvan mee te nemen: het afschot van de goot opnieuw instellen, een tweede tapbuis overwegen, de aansluitingen van bewegende bouwdelen in lood uitvoeren in plaats van in kit, en de overgang van de hemelwaterafvoer naar de grond flexibel maken. Wie in zo’n buurt alleen het dakvlak vervangt, lost het zichtbare op en laat de oorzaak staan.

Daarna telt voor alle drie dezelfde regel: de volgorde. Het lood van een kilgoot gaat onder de pannen door en nooit erbovenop, de aansluiting bij een dakkapel is gezet voordat er gedekt wordt, en de goot komt pas terug wanneer de dikte van het nieuwe dakvlak vaststaat. Raakt die volgorde in de war, dan staat er op de opleverdag een dak dat er prima uitziet en dat een paar maanden later zijn eerste natte plek geeft.

De praktijk op straat hoort er ook bij. Een dak dat open ligt moet aan het eind van de dag weer dicht zijn, dus verdelen wij het in vakken en leggen wij van tevoren vast hoeveel er per dag opengaat. In het dorpshart, waar de panden vaak direct aan een smalle weg staan, maken wij bovendien afspraken over de plek van de container, de aanvoerroute en de momenten waarop er geladen en gelost wordt. In de Rondehoeppolder draait het eerder om de vraag hoe wij bij een groot dakvlak komen.

Waar wij aan werken: een nieuw dakvlak opbouwen, rot hout uitwisselen, alle loodaansluitingen opnieuw zetten, nok en hoeken leggen, de goot met de hemelwaterafvoer vervangen, isolatie meenemen in dezelfde gang, dakraam en dakkapel van buitenaf opknappen, en het lood rond de schoorsteen meepakken als dat toch aan de beurt is. Alles wat nog jaren mee kan, blijft liggen.